kladblok zwanger

Een ode aan het vrouwenlichaam

Ik vind zwanger zijn prachtig en geniet er nog dagelijks met volle teugen van. Maar die kwaaltjes? Nee, die zijn niet altijd even leuk. Ik weet dat er vrouwen zijn (waaronder bloggers) die het zijn ver-schrik-ke-lijk vinden, dat hele zwanger zijn. Zo ver wil ik niet gaan. Maar nu, zo aan het eind van mijn zwangerschap, denk ik op sommige momenten ook “ik ben er klaar mee”. Toch had ik het voor geen goud willen missen en ben ik dankbaar dat ik ter wereld ben gekomen als vrouw. Want een vrouw heeft het voorrecht om dit allemaal mee te maken. En dat is fucking mooi.

Ik heb een inside-joke met mijn moeder. We zeggen geregeld tegen elkaar dat als we ooit reïncarneren dat we terugkomen als man. Die hebben het namelijk veel makkelijker, vinden wij. Makkelijker? Hoezo dan? Nou. Mannen hebben bijvoorbeeld veel minder last van hormoonschommelingen, worden niet ongesteld en hoeven ook geen kinderen te baren. Daarnaast lijken ze de gave te bezitten alles net iets makkelijker van zich af te laten glijden en zich minder druk te maken om dingen. Klinkt een stuk eenvoudiger, niet waar? Of ze het daadwerkelijk makkelijker hebben weet ik natuurlijk niet. Daarvoor zou ik een tijdje als man door het leven moeten gaan. Maar feit blijft wel dat ze onbekend zijn met een aantal ongemakken. Daar gaat ook een stukje onbegrip mee gepaard, helaas (uiteraard over en weer, maar we hebben het nu even over de vrouwelijke kant van dit verhaal).

De opmerking “ben je ongesteld of zo?” raakt bijvoorbeeld kant noch wal. Dus als jij een van die mannen bent die dit zo nu en dan aan je vrouwelijke collega/vriendin/levenspartner/zus(je) vraagt, ben je een mooie flapdrol. Het daadwerkelijke menstrueren is maar zo’n piepklein onderdeel van de maandelijkse hormooncyclus die vrouwen doormaken (kijk-tip: dit filmpje legt deze cyclus perfect uit, ik vond het een mega eye-opener). Dus als je even leuk wil doen, kun je beter een andere vraag stellen. Zoals bijvoorbeeld “Wat is er aan de hand?”. Weet niet hoor. Soms vinden we dingen ook gewoon irritant die niets met hormonen of menstrueren te maken hebben. Of gewoon je muil houden. Dat kan natuurlijk ook. Ik vraag me namelijk in alle oprechtheid af hoe jij (DE MAN) je zou gedragen als er opeens bloed uit je jongeheer kwam sijpelen. Ik kan je nu al voorspellen dat ook jij niet meer gaat zwemmen, geen witte broek meer aantrekt en met een kruik onder de dekens in je bedje verdwijnt. Hell, wanneer er een dokter maar 1 vinger uitsteekt richting de schaamstreek van een vent slaat de paniek al toe. Kom daar niet aan.

Dat wij vrouwen bekend (moeten) worden met termen als ‘eendenbek’ en ‘beenklemmen’ en ‘ongesteld’ en vanaf ons 30e levensjaar ‘uitstrijkjes’ moeten laten maken zegt toch al genoeg? Wij raken eraan gewend, al sinds de pubertijd. Aan de hormonen, de humeurschommelingen, de buikkrampen en de vervelende situaties die zich kunnen voordoen wanneer de maandelijkse vlag uithangt. Niet mee kunnen doen aan schoolzwemmen op 12 jarige leeftijd bijvoorbeeld. Puur en alleen omdat je kinderlichaam (die na de eerste menstruatie opeens een vrouwenlichaam is..) nog geen tampons aankan. Of de dag dat je op school aankomt en direct weer naar huis kan omdat je doorgelekt bent tijdens het fietsen. Of de vakantie, waar je zo naar uitkeek, die je nu met buikpijn en toch iets minder onbezorgd moet doorbrengen. En toch gaan we gewoon door he? Wij vrouwen. Best een prestatie, al zeg ik het zelf.

Allemaal dingen waardoor mijn moeder en ik het grapje “ooit kom ik terug als man hoor” maken. Maar dat is ook wat het is: een grapje. Ik meen er namelijk helemaal niets van. Natuurlijk baal ik ook wel eens als ik op een ‘verkeerd moment’ ongesteld word, als ik alles uit m’n handen laat vallen (want hormonen maken je extra klunzig) of na een onbedaarlijke huilbui denk “Oh ja.. m’n menstruatie komt eraan.” Maar vrouw zijn vind ik ook nog steeds ontzettend leuk. Want: Make-up. Eindeloos tutten. Haren krullen. Naar de kapper gaan voor een was-knip-kleur beurt. Manicures. Pedicures. Massages. Gezichtsbehandelingen. Kleding shoppen. Jurkjes. Nagellak. En last but never least: een buik vol baby hebben. Want dat is iets unieks, iets dat alleen een vrouw kan. Een baby laten groeien. Je krijgt een kwakje snot van een man (laten we eerlijk zijn) en daar maakt een vrouw gewoon iets prachtigs van. Dat is niet te bevatten zo bijzonder en zo mooi.

En alleen al om dit feit, dat ik hier nu zit, met m’n dikke pens, valt al het bovenstaande in het niet. Ik zou alle ongemakjes nooit niet inwisselen voor deze ervaring. Een baby in mijn buik. Die van een paar mini cellen is uitgegroeid tot een gezonde, volgroeide baby. Met alles erop en eraan. Met kleine mollige beentjes, mini vingertjes en de heerlijkste bolle wangen die ik ooit gezien heb. Dat heeft mijn lichaam gewoon gedaan. Mijn lichaam. Dat ik jaren niet gewaardeerd heb. Waar ik boos op ben geweest. Waar ik schade aan gebracht heb. Waar ik misschien niet altijd even goed voor heb gezorgd. Ik heb gerookt, gedronken, slecht voedsel gegeten en mijn spiegelbeeld vervloekt. Maar datzelfde lichaam, dat heeft dit toch maar mooi even gepresteerd. En wat ben ik TROTS. En ik kan met recht zeggen dat ik mezelf mooier dan ooit vind (al heb ik uiteraard ook dagen waarop ik me heel erg niet-sexy en onaantrekkelijk voel). Sure, ik heb dikke enkels, een beetje een plofkop en inmiddels beginnen al mijn kledingstukken, niet alleen bij mijn buik maar ook de rest van mij, wat strakker te zitten. Maar onze baby hoeft maar de hik te hebben, zich zachtjes om te draaien of me een trap tussen m’n ribben te geven en het kan me allemaal niets meer schelen. Al kom ik deze laatste 3 weken nog 10 kilo aan (gaan we niet doen hoor haaa). Al kan ik nooit meer mijn oude schoenen aan. Al blijft er niets van mijn — nu mega – cupmaat over. Dan nog was het het allemaal waard.

Zo, en nu nog even bevallen.

Liefs,
Esmee

Foto door Patricia Fotografeert.

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Nikki
    16/09/2017 at 10:31

    Perfect beschreven. Mooi dat jij je dit nu al zo in detail kan realiseren, bij mij komt het nu pas, 5 maanden na de bevalling, maar wat een respect en verwondering voor dit lichaam.

  • Reply
    Omi
    16/09/2017 at 18:13

    Lieve Esmee en Marcel,
    Met tranen in mijn ogen heb ik Esmee’s verhaal gelezen, het is zo herkenbaar en lief, dat ik er bijna jaloers van word, want in mijn tijd werd er niet zo open over gesproken.Ik heb wel mijn dikke buikjes, eindeloos gestreeld, hieltjes vast kunnen pakken eindeloos! Liedjes gezongen in de hoop op die wijze al kontakt te makenmet dat mensje wat in je groeide. Mooie en liefdevolle gedachten komen dan weer spontaan naar boven!
    Nu ga jij Esmee aan de laatste weken beginnen, ik wens je daarbij alle sterkte toe! Je bent een sterke vrouw met een liefdevolle man aan je zijde en dat gaat heel mooi worden!!!

Leave a Reply