kladblok zwanger

Even over angsten, zwangerschapsdiabetes en vergeetachtigheid

De tweede helft van mijn zwangerschap, daar zit ik nu. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik de eerste positieve test in m’n handen had. Ik had het echt nog (lang) niet verwacht. We hadden afgesproken niet ‘heel hard ons best te gaan doen’ en gewoon te ‘kijken hoe het zou lopen’. Met het gemiddelde van 6 maanden tot een jaar ‘proberen’ in mijn achterhoofd nam ik op 31 december 2016 mijn laatste glaasje champagne en was ik voor het laatst ongesteld. We hebben welgeteld twee weken ‘niet ons best’ gedaan. Toen was ik zwanger. Gek hoe het kan lopen, maar ik geloof wel dat dingen gaan zoals ze moeten. Blijkbaar vond het universum dat ik er klaar voor was. Nu vind ik dat zelf ook wel, maar kan het niet helpen soms te twijfelen.

Alles komt in drievoud zeggen ze (zowel goed als slecht?). Dus, wederom een blogje met drie dingen die me de afgelopen tijd bezig hebben gehouden. Want bezig, dat ben ik (en dan vooral in m’n hoofd, de rest gaat niet zo hard meer, hehe).

Word ik wel een goede mama?
Wat is dat toch een emotionele rollercoaster, zo’n zwangerschap. De eerste 20 weken zat ik me constant druk te maken over de gezondheid van ons kleintje en sinds het goede nieuws van de 20 weken echo zit ik me constant druk te maken over mezelf. Ik moet nog steeds wennen aan mijn nieuwe ‘rol’. Ik heb straks een voorbeeldfunctie. Maar wat nou als ik helemaal geen goed voorbeeld ben? Ik vloek en tier en verlies mijn geduld regelmatig, gaat mijn kleine dat overnemen? Natuurlijk verberg je dat soort dingen voor je kind, maar zijn ze ook niet gewoon menselijk? Af en toe je ‘cool’ verliezen? En hoe moet dat dan als ik zelf een rotdag heb? En wat gaat hij ervan vinden dat mama geen vlees eet? Wil hij dat dan ook? En is dat dan wel gezond? Aan alles ga je twijfelen. Op dat soort momenten denk ik aan alle mensen die misschien beter geen kinderen hadden kunnen krijgen. Adolf en z’n vrouw bijvoorbeeld. Niet zo’n slimme zet. Of Britney Spears. Kennen jullie die beelden nog? Ook misschien niet het beste voorbeeld. Nu durf ik met bijna 100% zekerheid te zeggen dat ik niet van plan ben een derde wereldoorlog te starten of mijn kind achter het stuur op schoot te nemen (dat is uiteraard een grapje, dat weet ik voor 2324235% zeker) dus belabberder dan zij zal ik het vast niet gaan doen. Dat zet alles weer een beetje in z’n perspectief. En.. zo lang er liefde is, komt alles goed.

Dagcurve prikken
Dacht ik me even lekker druk te kunnen maken over mijn toekomstige rol als moeder, kreeg ik nog even een lichamelijke hobbel. Bij de laatste verloskundige controle had ik blijkbaar een sprongetje gemaakt, in gewicht that is. Zo ver van de grond kom ik al weken niet meer. Ik kwam heel geleidelijk aan de afgelopen maanden en dit keer was het meer dan de controles ervoor. Wat ik in totaal ben aangekomen is nog steeds niet enorm schrikbarend (gelukkig) maar wat niet is kan nog komen uiteraard. Ik maak me geen illusies. Ik moet nog 16 weken (ongeveer) en dat is meer dan genoeg tijd om nog even lekker uit te dijen. Hopelijk blijkt het binnen de perken. Anyway, ik moest dus mijn bloedsuikerwaarden bij gaan houden. Ik vond het best een stressvol werkje en de vingerprik was nou ook niet echt m’n favoriet. De officiële uitslag laat nog even op zich wachten, maar na een Google-sessie ben ik al wel soort van overtuigd dat mijn waarden supernetjes waren en ik me verder geen zorgen hoef te maken. Time will tell.

Wat ging ik ook alweer doen?
HA, mijn brein. Gelukkig kan ik er zelf om lachen. Toen ik de titel van deze blog wilde intikken kon ik toch niet meer op het derde onderwerp komen. Wat had ik ook alweer bedacht? Angsten, Zwangerschapsdiabetes en….? Wat was die derde nou? Typisch, haha. Na een paar minuten moest ik lachen omdat ik dacht “HOEZO vergeet ik dit? Wat irritant!” en vrij snel daarna “Oh ja, dat dus”. Het lijkt steeds erger te worden. Eerder gaf ik af en toe m’n lief de schuld van het aan laten van lampen, inmiddels vergeet ik zo’n beetje alles dat ik niet opschrijf. Mails beantwoorden, to-do’s op werk, wat ik ook alweer moest bestellen bij de Jumbo.. Alles verlaat mijn hoofd net zo snel als dat het binnenkwam. Verdomd irritant. Ik heb overal lijstjes van lijstjes en werk angstvallig mijn agenda bij. Gelukkig heeft de Iphone een alarmfunctie zodat ik er ook echt aan herinnerd word dat ik wat moet gaan doen. Dus, ben ik je vergeten terug te appen, mailen, bellen of krijg je nog geld van me? Het spijt me echt, help me vooral een handje door me vriendelijk doch dringend te verzoeken van me te laten horen.

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Anna Maria
    25/06/2017 at 09:44

    Herkenbaar, ik heb me gek genoeg nooit zorgen gemaakt eigenlijk over goede mama zijn. Ik heb ook nooit me ingelezen of cursussen gedaan. Ik geloof dat wij vrouwen het van nature wel goed zullen doen, moeder instinct en je heel druk maken heeft geen zin. Al krijg ik juist wel heel vaak de opmerking dat ik te nuchter ben…

  • Reply
    Esmee D
    25/06/2017 at 11:00

    Nuchter is goed! Ik denk dat, hoe makkelijker je zelf bent, hoe makkelijker je kindje ook wordt. Daar moet ik nog even aan werken 😉 Maar ben het met je eens, moederinstinct zorgt al voor een boel.

  • Reply
    Nathalie Slingerland
    27/06/2017 at 07:20

    Zo fijn dat je zo snel zwanger mocht raken. Ik hoop dat ik dat in de toekomst ook mag hebben!
    Ik denk dat iedere toekomstige mama wel eens druk maakt maar als je eenmaal je kleine mannetje in je armen hebt komt t allemaal goed 🙂

    Liefs, Nathalie

  • Reply
    Judith Droog
    02/07/2017 at 11:14

    Jouw onzekerheid is de vertaling naar de liefde die je nu al voor je ukkie voelt! Je onzekerheid en daarmee je liefde, zal alleen maar meer groeien de komende periode en jaren. Inmiddels word ik hier dikwijls door mijn oudste gecorrigeerd, ik voed dus niet alleen mijn meiden op….stiekem krijg ik er ook een heropvoeding bij. Wees gewoon jezelf, uiteindelijk krijg jij je opvoeding weer op je bordje via je kleintje! Oh en nu je het over lichamelijke ongemakken hebt, tip van mij voor jou…laat rond de dertig weken een kweek maken van je urine om te checken of je draagster bent van het gbs bacterie. Bij mij was het twee van de drie keer prijs! Liza daardoor met 34 weken geboren. Bij Fleur tijdig onder controle en alert. Bij Katie bleek de bacterie niet actief. Het is een kleine moeite en zit niet standaard bij de controles in en het kan een hoop ellende voorkomen! Een groot percentage van de vrouwen is draagster van deze bacterie en toch wordt er niet standaard op gecontroleerd.

Leave a Reply