kladblok zwanger

Even over bekkenpijn, nesteldrang en stress

Het is alweer een tijdje geleden dat ik jullie mijn versie van ‘de zwangerschapsupdate’ gaf (maar ja, de rest van mijn posts gaan ook allemaal over baby’s en zwanger zijn dus eigenlijk mag ik dat niet zeggen. Sorry not sorry). De vorige keer ging het over Angsten, Zwangerschapsdiabetes en Vergeetachtigheid. En voor wie er nog benieuwd naar is: er is geen zwangerschapsdiabetes geconstateerd. Ik moest 2x een dag prikken en beide keren waren mijn suikers op orde. Maar hoe gaat het verder? Let me tell ya..

Lopen wordt steeds lastiger

Jongens, ik heb tot ongeveer 28 weken in m’n handjes mogen knijpen met de hoeveelheid zwangerschapskwaaltjes die ik heb gehad. Tot twee weken geleden ging alles zo voorspoedig. Natuurlijk had ik minder energie, werd ik sneller moe en had ik af en toe last van maagzuur. Maar ik kon gewoon alles nog doen zoals ik dat voorheen deed (nou ja, vooruit, op een iets lager tempo dan). Dat is nu helaas verleden tijd.  Rond 28 weken kreeg ik namelijk de eerste symptomen van bekkenpijn. Vooral opstaan uit zit- of lig positie gaat door merg en (schaam)been. Om het even kracht bij te zetten: op sommige dagen voelt het alsof iemand met voetbalschoenen (jeweetwel, met van die ijzeren noppen eronder) me keihard in m’n kruis heeft getrapt. Niet echt lekker. Ik kan nog steeds lopen en ook nog steeds zonder het bekende zwangerschapswaggeltje, maar van harte gaat het niet meer.

Om wat voorbeelden te noemen (allemaal tips van de verloskundige): Ik moet me zittend aankleden, want op 1 been staan brengt het bekken nog meer uit balans. Zelfde geldt voor schoenen, sokken en panty’s aandoen. Ik mag geen schoudertassen meer dragen. Sowieso zware dingen tillen is een no-go (maar dat mocht ik toch al niet van Marcel). Ik moet achterstevoren de trap af, dat is namelijk minder belastend. Ik moet zoveel mogelijk bewegen, maar ook zoveel mogelijk rust pakken (???). En last but not least, luisteren naar mijn lichaam en als het echt niet gaat met m’n beentjes omhoog. What’s next? Een traplift en een douchezitje? Lijk wel bejaard.

Alles. Moet. Schoon.

Yep, cliché nummero 39420. Sinds een paar dagen irriteert ALLES in huis me. Een kattenhaar van Jack op tafel. Een niet afgewassen kopje. De volle wasmand. Het feit dat nog niet alles voor de baby gewassen is. Mijn niet-zo-geordende-kledingkast. De verf die afbladdert in de badkamer. Bijna lege shampooflessen in de douche. De vriezer vol producten die eigenlijk weggegooid moeten worden. WAT IS DIT? En dit is nog niet eens alles. Als ik zou willen vul ik deze hele blog met m’n (letterlijke) waslijst. Helaas kom ik, naast mijn werk en het feit dat ik wel zoveel mogelijk moet bewegen maar ook rustig aan moet doen (???), niet toe aan al die ‘klusjes’. Gelukkig heb ik mijn lief die het grootste deel van de dagelijkse (schoonmaak)taken op zich neemt. Maar het is niet genoeg. Ik probeer in het weekend zoveel mogelijk van die dingen uit m’n systeem te werken en alles op orde te maken. Gelukkig heb ik daar straks (als alles goed gaat) nog 6 weken fulltime de tijd voor. Ik heb m’n schoonmaakhandschoenen en teiltje al klaarliggen.

Oh dear, nog maar 10 weken te gaan..

Ja en dan slaat de paniek toch wel een beetje toe. Hoe graag ik ook ons kleintje in mijn armen wil hebben, zo spannend vind ik het ook nog steeds. Ik heb continu een onwijs onrustig gevoel over ‘alles dat nog geregeld moet worden’. Dat klinkt dus echt heftiger dan het is, weet ook mijn rationele kant, want zoveel moet er helemaal niet meer gebeuren. Zo is de uitzetlijst echt bijna compleet. We moeten nog een paar kleine dingen zoals veiligheidsspelden (geen idee waar die voor gaan dienen? Anyone?), spuugdoekjes, matrasbeschermers en een draagzak. Die laatste is geen must, maar die wil ik zelf gewoon graag hebben. Verder hebben we echt alles in huis. Onze baby kan eigenlijk al komen.

Maar ja, ik moet wel nog de vluchttas inpakken en klaarzetten. We hebben nog geen uitsluitsel over de kinderopvang (eind augustus weten we of we definitief een plekje hebben). Marcel moet ons kind erkennen omdat we niet getrouwd zijn. Ik wacht nog op de levering van een vloerkleedje voor het babyhoekje. We gaan nog naar een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Binnenkort moet ik om de twee weken en daarna om de week naar de verloskundige. Ik moet een bevallingsplan schrijven (ga ik niet doen, mijn plan is geen plan). En natuurlijk moeten alle kleertjes, kleedjes, doekjes en dekentjes nog een keer of 10 gewassen en gestreken worden. Halp.

Over 3 weken heb ik verlof. Dus ik ben alles aan het afronden en overdragen op mijn werk. Dat vind ik ook nog wel een dingetje! Ik merk dat mijn productiviteit met de dag minder wordt en het me meer moeite kost me op dingen te concentreren die niet met zwanger zijn en baby’s te maken heeft. Het is alsof ik ben opgeslokt door een zwangermonster. Terwijl ik toch gezworen heb dat ik niet ‘zo’n moeke’ zou worden. Well here I am. Mis alleen nog de witte legging met tuniekje-combi.

Verder alles goed hoor (haaaha). Nee, serieus. Ik besef me nog steeds hoe bijzonder het is om een gezonde, trappelende, groeiende baby in mijn buik te hebben. Niks dan liefde voor het feit dat dit ons (en zo snel ook) gegund is.

Ik gooi m’n pootjes weer omhoog en doe nog even rustig aan (maar probeer ondertussen wel zoveel mogelijk te bewegen.. (???)). Namasté menson. Tot de volgende keer!

Liefs,
Esmee

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    Juliette
    07/08/2017 at 08:05

    Wa gaat het snel!! Vervelend om te horen dat je nu last hebt gekregen van de welbekende problemen 🙁 Gelukkig geen zwangerschap diabetes, dat scheelt weer….

    Ik zit nu in een fase dat ik mijn enkels en voeten kwijt ben.. alsof mijn bovenbenen gewoon doorlopen.. Ziet er niet uit :O

    • Reply
      Esmee
      08/08/2017 at 08:12

      Hahaha jaaa! Dat heb ik ook! Maar alleen als ik de hele dag gewerkt of gelopen heb. Dan zijn m’n voeten en enkels helemaal opgezwollen. Het is het vast allemaal waard niet waar :P?

      • Reply
        Juliette
        08/08/2017 at 09:37

        Hahaha ja ze zeggen het 😉 Maar ik vond ht er wel heel erg zielig uit zien, mijn afgeknelde tenen en enkels..
        Is ook echt wel een dingetje dat je soms iets meer rust moet nemen, maar dat is best lastig als je je gewoon goed voelt..

Leave a Reply